نهایت سیاهی در سیستم سازی

الگوی مهار کرونا در دنیا شده بودیم و البته قرار بود صادرکننده واکسن هم باشیم… اما امروز بعد از گذشت بیش از 18 ماه از آغاز کرونا، با حداقل 588 کشته در روز درس عبرت شده ایم برای تاریخ..😔😔. البته با مشاهده سیستم کلان مدیریت کشور به راحتی می‌توان حدس زد که طراح سیستم اهمیتی خاصی هم برای جان انسان ها قائل نیست.

با طراحی نظام آموزشی که ثمره اش فقط تلف کردن عمر ما و کشتن زمان میلیون ها انسان بوده.
سربازی اجباری که هیچ خاصیتی ندارد جز کشتن عمر جوانان و استعدادهای ما. حتی هزینه هایش بیشتر از منافع اقتصادی برای دولت است.
طراحی خودرویی که فقط کارش گرفتن جان است.
سیستم اداری که پشت درهایش روزانه زمان میلیون ها انسان نابود می‌شود. اگر این تلف شدن زمان، مصداق قتل و کشتن انسان ها نیست پس چیست؟
نظام مالی ربوی که ثمره اش نابودی آزادی و زمان انسان هاست. همین یک جمله رو از من داشته باشید که ما با پول خرید نمی‌کنیم با زمان و عمری که برای به دست آوردن پول صرف می‌کنیم، خرید می‌کنیم! (در مطلب مفصلی خواهم گفت دولت ایران چگونه با سیستم بانکی اش؛ انرژی، زمان و آزادی مردمانش رو می‌دزدد)

تلف شدن عمر و انرژی ما در ماندن در صف های خودرو و روغن و مرغ. تورم افسارگسیخته و فقر و بیکاری و بی آبی به کنار.

و امروز هم در روز روشن بی تفاوت بودن نسبت به پر پر شدن هم‌وطنانمان از کرونا.

ظاهرا سیستمی که ما ساخته ایم خروجی اش فقط و فقط کشتن انسان است. از زیرسیستم آموزش بگیرید تا بهداشت و اقتصاد. احتمالا اگر راسل اکاف در ایران بزرگ می شد، یک کلمه به آخر جمله اش اضافه می‌کرد. “انسان ها سیستم ها را می‌سازند و سیستم ها‌‌‌‌‌‌؛ انسان ها را.. می‌کشند.”

رفتار هر جزء از سیستم و شیوه‌ی تاثیر آن بر رفتار کل سیستم را ببینید. شما بدون توجه به عملکرد سیستم آموزش و پرورش، نمی‌توانید سیستم سلامت و بهداشت را تحلیل کنید. یا بدون درک عمیق اثرات نظام بانکی، محال است قانون کار درستی را طراحی کنید. و البته در تمامی زیرسیستم ها به راحتی اثرات خروجی هر بخش روی کل سیستم مورد نظر قابل مشاهده است. چیزی که برای من از خروجی ناشی از نخودمغز بودن و طراحی ناکارامد سیستم در حال تبدیل شدن به هدف آگاهانه سیستم است. کافی است به علت سخت بودن مسیر راه اندازی کسب و کار در ایران و مجوزها و بروکراسی های سنگین اداری یا رتبه ایران در شاخص سهولت کسب و کار دقت کنید. خواهید دید هدف سیستم، کوچک ماندن بخش خصوصی به عنوان تهدیدی برای کلیت سیستم است. دولت باید فربه باشد. همه باید جیره خوار دولت باشند و این وابستگی بقای او را تضمین می‌کند.

اینکه این سیستم به عنوان یک کل و همه ی اجزائش چگونه کار می‌کنند. یا اینکه اصلا «چرا کار می‌کند؟» محل بحث من نیست. صرفا مشاهده خروجی سیستم و سیاهی تلف شدن عمر و جان انسان های درون سیستم و درک این خروجی مد نظرم است که حتما برای شناخت بهتر ورودی ها و ارتباط میان اجزای این سیستم و تحلیل و درک اثرات متقابل این اجزا برهم، در آینده به ما کمک خواهد کرد.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *